بعد از یه شب وحشتناک و دست و پنجه نرم کردن با مریضی ، صبح با یه خبر فوق العاده خوب شروع شد :دییییی

باز هم من و شب و سکوت و تنهایی

شب رو دوست دارم، تاریکیش رو، که کسی روشنی اشک رو نمیبینه.

سکوت رو دوست دارم!

تنهایی رو هم، چون هیچکس محرم آدمی نیست جز خودش!

نمیدونم باید چیکار کنم

موندم بین دوراهی

بین رفتن و موندن

بین بودن و نبودن

...

تویی که اون بالا نشستی، حواست به من هست اصلا؟

من که همیشه حواسم بهت بوده تو هم همیشه هوامو داشتی، ولی چرا بعضی وقتا سرتو برمیگردونی اونور؟

روز معلم، همیشه خوشم میومده از این روز

فقط یه چیزی که هر وقت بهش فکر میکنم خنده م میگیره:

من سالها درس میدادم (همون معلم بودم:دیییییی) ولی هیچوقت هیچکی نگفت روزت مبارک =)) =))

شاید به خاطر اینکه یا از شاگردام خیلی کوچیکتر بودم یا به فاصله یکی دو سال بزرگتر :پی

یا به طرز عجیبی توی این هفته کلاسام تموم میشد :O

خیلی وقتا دلم میخواد همه ی سیگار های پیر مرد رو که گوشه پیاده رو کز کرده یه جا بخرم که چشم ندوزه به دو رو بر که یکی پیدا بشه یکی دو نخ ازش بخره